Kjære norske bankane.
Hei, Linn heiter eg. Eg har forhaldsvis stabil økonomi, brukar skjeldan penger eg ikkje har (og om eg gjer det snakkar vi maks 200 kroner) og betaler regningane mine den dagen lønna kjem inn, ikkje den dagen dei forfell. Eg har betalt ned på studielånet mitt sidan den dagen eg slutta på skule, enda eg var meir eller mindre arbeidsledig fyrste året.
Eg er, kort sagt, milevis unna Luksusfellen.
Og eg skjøner kvifor dykk har gjort det, altså. Eg skjøner at det å stadig ligge på maksbeløp i minus er eit problem både for dykk og kundane. Så denne sperra dykk har lagt på "0 kroner, 0 kjøp" kan eg absolutt forstå. Det er faktisk på ein måte litt greit.
Men dette er ikkje greit;
Å stå på butikken (Coop, for å vere eksakt) med varer for 500 kroner, for så å få kortet avvist. Enda eg veit eg har penger på konto. Og når eg sjekker kontoen i minibanken, etter ein noko pinlig samtale med han i kassa, kva ser eg da? Det mangler 150 kroner på at eg skal ha nok pengar.
Et. Hundreogfemti. Kroner.
Kjære bankane; har dykk sett Luksusfellen? Har dykk sett kor mange som har skuffer og hyller fulle av regningar dei simpelten let vere å betale? Har dykk sett kor mange som tek seg forbrukslån opp over øyrene? Eller som får gjeldsanering, fordi dei bruker over evne?
Har dykk verkeleg tenkt å straffe folk som mangler 150,- kroner på å betale matvarene sine? Er dykk klar over for ein idiot eg kjende meg som?
Og det verste er at eg har dei 150 kronene og, på ein annan konto. Så om eg berre hadde tenkt på det, så kunne eg før dei over tidlegare i dag (akkurat det er eg mest irritert på meg sjølv for).
Eg skjøner at vi må ha lover og reglar og sånn. Eg er heilt med på den. Men å stå der og kjenne seg som ein idiot fordi 150 kroner står på feil konto. Det er eg IKKJE for.
Og på toppen av det heile var han i kassa dritpen.
/usakleg utbrot
onsdag 23. juni 2010
tirsdag 22. juni 2010
Forelska
Sånn heilt plutselig har eg blitt forelska. I Argentina. Altså, ikkje landet. Landslaget. I fotball. For herrer.
... vi snakker VM, ja. Beklager. Eg veit eg har fotballblogg, men ja. Av og til kjem eg berre ikkje til å greie å halde meg.
Eg skulle heie på Nederland i år eg. Eller England. Utan at det stakk så veldig djupt. England har eg heia på sidan 1996. 90% av favorittspelarane mine var jo der. Nederland... dei har berre fine drakter. Som sagt, det stikk ikkje så djupt. Det er igrunn litt deilig med eit meisterskap der eg ikkje bryr meg det kvekk om kven som vinn. Så det var England og Nederland eg skulle halde med.
... litt glad for at det ikkje vart England...
For det hende noko uforutsett, sånn om lag 5 minutt ut i Argentina sin fyrste kamp. Eg blei rett og slett litt betatt. Av fotballen, altså.
Eg skulle jo i alle fall ikkje halde med Argentina eller Brasil. Førehandsfavoritter er det værste eg veit. I alle fall i fotball. Dessutan; Maradona? Uæk.
Ikkje det, prinsippa mine har det med å gå i grus. I alle fall dei litt meir flåsette prinsippa. Som det om at Didrik Solli-Tangen ikkje var pen. For han var ikkje det. Men så såg han sånn
på meg litt for mange gonger, og då blei han det gitt. Ikkje mi skuld, hass skuld. Han smiler for mykje ...
Men, avsporing. Fotball var det vi snakka om. Og mi nyforelsking i Argentina. Diego Maradona eller ei. For Argentina speler FIN fotball. Så der gjekk enda eit prinsipp i grus. I år er eg Argentina-fan. Sorry Wayne. Men, eg heier på deg elles i året da.
Dessutan vart eg minna på at ein av mine gode, gamle helter er argentinsk. Gabriel Iván Heinze;
Han var stor stor STOR favoritt då han var United-speler. Dessutan var han ganske anonym og skikkeleg av seg utanfor bana, noko eg ser som ei kjempestjerne i margen til stjernespelarar. Så eg verkeleg elska Iván.
... erm, ja. Eg bruker mellomnamnet hans. Eg har ein ... eg er liksom ... eg har dårlege assosiasjoner med namnet Gabriel. Det er så enkelt. Smålige dårlege assisiasjoner, men ja. Dei er mine assosiasjoner, eg bestemmer kor mykje dei skal ha å seie.
Men heldigvis har Ivàn eit mellomnamn. Så då vart det det. Ivàn. Ingen aner kven eg snakker om når eg ser kamp og roper "kom igjen Ivàn, stopp an!". Men eg veit det i alle fall sjølv.
Uansett; mellom steikje fine fotball og Gabriel Ivàn Heinze så har det blitt Argentina-supporter av meg. Så får eg heller tilgi at Tevez og er argentiner. Var trass alt Ferguson som gjorde den blemma, ikkje eg ...
... ja, forresten. Eg må jo ha ei meining om vuvuzelaen. Og for å vere heilt ærlig så slutta eg å høyre den etter om lag to kampar. Einaste gongane eg høyrer den no er når nokon påpeiker at den er der. Kommentatorane til TV2 er mykje mykje mykje meir irriterande. Sådeså!
... vi snakker VM, ja. Beklager. Eg veit eg har fotballblogg, men ja. Av og til kjem eg berre ikkje til å greie å halde meg.
Eg skulle heie på Nederland i år eg. Eller England. Utan at det stakk så veldig djupt. England har eg heia på sidan 1996. 90% av favorittspelarane mine var jo der. Nederland... dei har berre fine drakter. Som sagt, det stikk ikkje så djupt. Det er igrunn litt deilig med eit meisterskap der eg ikkje bryr meg det kvekk om kven som vinn. Så det var England og Nederland eg skulle halde med.
... litt glad for at det ikkje vart England...
For det hende noko uforutsett, sånn om lag 5 minutt ut i Argentina sin fyrste kamp. Eg blei rett og slett litt betatt. Av fotballen, altså.
Eg skulle jo i alle fall ikkje halde med Argentina eller Brasil. Førehandsfavoritter er det værste eg veit. I alle fall i fotball. Dessutan; Maradona? Uæk.
Ikkje det, prinsippa mine har det med å gå i grus. I alle fall dei litt meir flåsette prinsippa. Som det om at Didrik Solli-Tangen ikkje var pen. For han var ikkje det. Men så såg han sånn
på meg litt for mange gonger, og då blei han det gitt. Ikkje mi skuld, hass skuld. Han smiler for mykje ...
Men, avsporing. Fotball var det vi snakka om. Og mi nyforelsking i Argentina. Diego Maradona eller ei. For Argentina speler FIN fotball. Så der gjekk enda eit prinsipp i grus. I år er eg Argentina-fan. Sorry Wayne. Men, eg heier på deg elles i året da.
Dessutan vart eg minna på at ein av mine gode, gamle helter er argentinsk. Gabriel Iván Heinze;
Han var stor stor STOR favoritt då han var United-speler. Dessutan var han ganske anonym og skikkeleg av seg utanfor bana, noko eg ser som ei kjempestjerne i margen til stjernespelarar. Så eg verkeleg elska Iván.
... erm, ja. Eg bruker mellomnamnet hans. Eg har ein ... eg er liksom ... eg har dårlege assosiasjoner med namnet Gabriel. Det er så enkelt. Smålige dårlege assisiasjoner, men ja. Dei er mine assosiasjoner, eg bestemmer kor mykje dei skal ha å seie.
Men heldigvis har Ivàn eit mellomnamn. Så då vart det det. Ivàn. Ingen aner kven eg snakker om når eg ser kamp og roper "kom igjen Ivàn, stopp an!". Men eg veit det i alle fall sjølv.
Uansett; mellom steikje fine fotball og Gabriel Ivàn Heinze så har det blitt Argentina-supporter av meg. Så får eg heller tilgi at Tevez og er argentiner. Var trass alt Ferguson som gjorde den blemma, ikkje eg ...
... ja, forresten. Eg må jo ha ei meining om vuvuzelaen. Og for å vere heilt ærlig så slutta eg å høyre den etter om lag to kampar. Einaste gongane eg høyrer den no er når nokon påpeiker at den er der. Kommentatorane til TV2 er mykje mykje mykje meir irriterande. Sådeså!
Nokon gonger...
... kan ein lure på om det i det hele teke er vits i å sette ord på ting. Når andre har gjort det så perfekt:
Drømmedrøm!
Sidan eg blogger og klager over dumme draumer så er det berre på sin plass at eg tek tak i dei gode og. For denne var råkul. Faktisk betre enn den der Mythbusters spelte inn episode i bygda, og eg fekk hjelpe dei å få ting til å seie 'pang'.
Eigentleg var den jo eit mareritt. For eigentleg handla den om ein seriemorder som gjorde grusomme ting mot offera sine. Som alltid var kvinner. Så eg stod naturleg nok på lista. Men det går heilt heilt heilt fint, når du blir passa på av Sherlock Holmes i moderne utgåve. Altså, då meiner eg ikkje Guy Ritchie si moderne utgåve (sjølv om det sjølvsagt var Robert Downey Jr.), men Sherlock Holmes anno 2010. Som eg tydelegvis var nær ven av, og som alltid i var i nærleika, klar til å redde meg om situasjonen krevde det. Så, seriemorder i hælane til trass; eg kjende meg heilt trygg. Var ikkje redd i det heile teke. Sjølv ikkje då eg vart jaga av han, og eg vakna før eg fekk vite korleis det gjekk.
Men det rare er ikkje sjølve draumen. Den kan enkelt forklarast; for mykje film i det siste. Med Robert Downey Jr. Og med element frå både Sherlock Holmes, Gothika og Wire in the blood så ja. Eg skjøner kvar akkurat det kom frå.
Nei, det rare er byen.
Eg budde i leilighet, i den same byen eg alltid bur i når eg drøymer at eg bur i by. Eg veit ikkje kva for ein by det er, men hadde eg hatt teikneferdigheter skulle eg teikna gatene eg går opp/ned. Den med parken i svingen på eine sida og rekkverk på den andre med utsikta over byen, og utover mot sjøen og fjella på andre sida av fjorden. Dei smale gatene, einvegskøyringane, utprega hus med bakgarder og balkongar. Utekafèane, skilta i butikkvindauga.
Og nei, det er ikkje Ålesund. Eg har ofte tenkt at det må vere Ålesund. Men samstundes har eg trudd at det er London. Og Oslo. Så eg aner verkeleg ikkje. Ein ting er å innbille seg korleis ein stad ser ut. Ein anna er å innbille seg ein stad som ikkje eksisterer. Og at det er den same staden kvar gong. Den same gata eg går langs for å kome dit eg skal (på jobb, på date, til politistasjonen).
Det ligg sikkert ei meining bak. Utan at eg er god nok på draumetyding til å finne den. Akkurat den biten med Robert Downey Jr. treng eg ikkje bok for å tolke.
Men den byen ...
Eigentleg var den jo eit mareritt. For eigentleg handla den om ein seriemorder som gjorde grusomme ting mot offera sine. Som alltid var kvinner. Så eg stod naturleg nok på lista. Men det går heilt heilt heilt fint, når du blir passa på av Sherlock Holmes i moderne utgåve. Altså, då meiner eg ikkje Guy Ritchie si moderne utgåve (sjølv om det sjølvsagt var Robert Downey Jr.), men Sherlock Holmes anno 2010. Som eg tydelegvis var nær ven av, og som alltid i var i nærleika, klar til å redde meg om situasjonen krevde det. Så, seriemorder i hælane til trass; eg kjende meg heilt trygg. Var ikkje redd i det heile teke. Sjølv ikkje då eg vart jaga av han, og eg vakna før eg fekk vite korleis det gjekk.
Men det rare er ikkje sjølve draumen. Den kan enkelt forklarast; for mykje film i det siste. Med Robert Downey Jr. Og med element frå både Sherlock Holmes, Gothika og Wire in the blood så ja. Eg skjøner kvar akkurat det kom frå.
Nei, det rare er byen.
Eg budde i leilighet, i den same byen eg alltid bur i når eg drøymer at eg bur i by. Eg veit ikkje kva for ein by det er, men hadde eg hatt teikneferdigheter skulle eg teikna gatene eg går opp/ned. Den med parken i svingen på eine sida og rekkverk på den andre med utsikta over byen, og utover mot sjøen og fjella på andre sida av fjorden. Dei smale gatene, einvegskøyringane, utprega hus med bakgarder og balkongar. Utekafèane, skilta i butikkvindauga.
Og nei, det er ikkje Ålesund. Eg har ofte tenkt at det må vere Ålesund. Men samstundes har eg trudd at det er London. Og Oslo. Så eg aner verkeleg ikkje. Ein ting er å innbille seg korleis ein stad ser ut. Ein anna er å innbille seg ein stad som ikkje eksisterer. Og at det er den same staden kvar gong. Den same gata eg går langs for å kome dit eg skal (på jobb, på date, til politistasjonen).
Det ligg sikkert ei meining bak. Utan at eg er god nok på draumetyding til å finne den. Akkurat den biten med Robert Downey Jr. treng eg ikkje bok for å tolke.
Men den byen ...
Det sit masse ord fast i hovudet mitt
Eg bør absolutt skrive noko i kveld.
Men, eg kjenner meg sjølv såpass godt at eg veit kva som kjem om eg byrjer å skrive. Meir random crap. Som om eg ikkje skriv nok av det frå før.
Det er fortærande eigentleg. Å ha alle desse orda i hovudet, som gir meining der oppe men som berre blir tull med ein gong eg set dei på papiret. Dei heng liksom saman i hovudet mitt, historia verker. Men så snart eg forvandler dei til tekst så ser dei plutseleg ekte ut. Og då blir dei berre dumme.
Eigentleg har eg lova meg sjølv å skrive dei likavel. Å alltid skrive, uansett. For det er trass alt betre å skrive noko som kanskje kan omskrivast til noko, enn å ikkje skrive noko i det heile teke.
Men som vanleg er eg ikkje heilt på bølgelengde med meg sjølv.
Dessutan les eg på engelsk no. Og då skriv eg på engelsk og. Noko som er TOTALT vekkasta.
For det fyrste kan eg skyte både kvite, gule, oransje og blå piler etter å nokon gong gi ut så mykje som ein stensil på engelsk. Gløym det. Norsk forfatter, skriv på engelsk? Det skurrer om lag like mykje som ein stadion full av vuvuzela'ar (nokon må seriøst bøye det ordet på nynorsk).
For det andre er alt eg skriv på engelsk uoversettbart. Hadde eg kunne skrive det på norsk, så hadde eg gjort det. Men nokre ord berre har vi ikkje. Som annihilate, discombobulate, nefarious ... vakre vakre orda. Eller måten ein bygg settningar på;
Right now, with my stomach turning violently with every mile we inched closer our destination, our little vow of silence felt entirely wasted.
Beklager, men den berre går ikkje på norsk.
Eg har byrja på ei ... slags kjærleikshistorie på norsk. Det gjekk bra ei stund, fordi eg juksa. Eg jukser for så vidt framleis, men eg trur ikkje eg klarer å jukse meg igjennom heile. For når eg skriv det så ser det bra ut. Men i etterkant blir settninger som
"Jeg vet," mumlet han. "Jeg vet at jeg ikke kan få deg. Men kan jeg ikke late som, bare en liten stund?"
berre ... klisette. Og feil. Og rare. Har eg nevt feil?
Nei, eg skal skrive noko. Noko. Kva som helst. Om det så berre blir på In fictivity.
Men først skal eg gjere noko gøy. For Kristine hadde enda ei gøy utfordring på bloggen sin:D
Korleis ville DI hypotetiske kontaktannonsa vore?
Du kan bruka opp til 180 teikn, inkl. mellomrom.
Here goes nothing. Strek under hypotetisk folkens ;)
Distre 83-mod. type gammaldags. Har handjern og Kama Sutra, og ingen å dele dei med. Søker mann med hatt og drill, gjerne fotballintr. (ingen Chelsea-fans). Gir snart opp. Bill. merk. "prove me wrong".
Gudane må vite kva slags menn denne hadde tiltrukke seg...
Men, eg kjenner meg sjølv såpass godt at eg veit kva som kjem om eg byrjer å skrive. Meir random crap. Som om eg ikkje skriv nok av det frå før.
Det er fortærande eigentleg. Å ha alle desse orda i hovudet, som gir meining der oppe men som berre blir tull med ein gong eg set dei på papiret. Dei heng liksom saman i hovudet mitt, historia verker. Men så snart eg forvandler dei til tekst så ser dei plutseleg ekte ut. Og då blir dei berre dumme.
Eigentleg har eg lova meg sjølv å skrive dei likavel. Å alltid skrive, uansett. For det er trass alt betre å skrive noko som kanskje kan omskrivast til noko, enn å ikkje skrive noko i det heile teke.
Men som vanleg er eg ikkje heilt på bølgelengde med meg sjølv.
Dessutan les eg på engelsk no. Og då skriv eg på engelsk og. Noko som er TOTALT vekkasta.
For det fyrste kan eg skyte både kvite, gule, oransje og blå piler etter å nokon gong gi ut så mykje som ein stensil på engelsk. Gløym det. Norsk forfatter, skriv på engelsk? Det skurrer om lag like mykje som ein stadion full av vuvuzela'ar (nokon må seriøst bøye det ordet på nynorsk).
For det andre er alt eg skriv på engelsk uoversettbart. Hadde eg kunne skrive det på norsk, så hadde eg gjort det. Men nokre ord berre har vi ikkje. Som annihilate, discombobulate, nefarious ... vakre vakre orda. Eller måten ein bygg settningar på;
Right now, with my stomach turning violently with every mile we inched closer our destination, our little vow of silence felt entirely wasted.
Beklager, men den berre går ikkje på norsk.
Eg har byrja på ei ... slags kjærleikshistorie på norsk. Det gjekk bra ei stund, fordi eg juksa. Eg jukser for så vidt framleis, men eg trur ikkje eg klarer å jukse meg igjennom heile. For når eg skriv det så ser det bra ut. Men i etterkant blir settninger som
"Jeg vet," mumlet han. "Jeg vet at jeg ikke kan få deg. Men kan jeg ikke late som, bare en liten stund?"
berre ... klisette. Og feil. Og rare. Har eg nevt feil?
Nei, eg skal skrive noko. Noko. Kva som helst. Om det så berre blir på In fictivity.
Men først skal eg gjere noko gøy. For Kristine hadde enda ei gøy utfordring på bloggen sin:D
Korleis ville DI hypotetiske kontaktannonsa vore?
Du kan bruka opp til 180 teikn, inkl. mellomrom.
Here goes nothing. Strek under hypotetisk folkens ;)
Distre 83-mod. type gammaldags. Har handjern og Kama Sutra, og ingen å dele dei med. Søker mann med hatt og drill, gjerne fotballintr. (ingen Chelsea-fans). Gir snart opp. Bill. merk. "prove me wrong".
Gudane må vite kva slags menn denne hadde tiltrukke seg...
mandag 21. juni 2010
Og sidan vi blogger om usansynligheiter...
Det er ein ting eg har kjempekjempekjempelyst til å gjere. Samstundes veit eg at eg aldri våger. Eg har sagt at om eg nokon gong gjer det skal eg vere så dritings at eg ikkje kjenner smertene. Og sidan eg ikkje drikk, så ja ... det ser mørkt ut.
... eg snakker om ei tatovering altså.
Ikkje nokke voldsome greier. Vi snakker ikkje sånn liksom
Meir noko lite, diskret, svart eller i alle fall ikkje mykje farge. Ein alvisk L for eksempel:
Eller eit teikn av noko slag. Eller Nemi-dragen. Eller '– gjør noe med deg'.
Det er innmari stilig med tatovering. Sjølv om det kan bli for mykje av det gode, så er det innmari mange kule tatoveringar rundt om kring. Og ja, eg er litt inspirert av kåringa til VG.
Eg hadde håpa at eg kanskje skulle våge når eg blei eldre. For eg har tenkt på tatovering LENGE. Men, eg er ei pyse. Ei skikkelig pyse. Og tatoveringar blir som kjent ikkje "licked on by kittens" (Rachel, Friends). Eg kunne fort enda opp som Phoebe i den episoden; ein liten blå prikk, som symboliserer jorda slik farfar og morfar ser den frå himmelen.
Men ei tatovering er noko som krev mykje tankeverksomheit. Den skal trass alt vere der for alltid. Det er lenge det. Ein meir impulsiv person enn meg hadde sikkert ikkje teke det like tungt, men min evne til å tenkje alt for langt fram i tid. Dersom eg f.ks tek eit sitat frå ein Kevin Smith-film, som for eksempel Anyone who isn't dead or from another plane of existence would do well to cover their ears right about now (Metatron) så er det ikkje sikkert eg tykjer det er like gøy når eg er 85. Hvis eg lev så lenge.
... det håper eg. Og eg håper eg sit på gamleheimen og ser Dogma.
Eller om eg vel I just like to fuck with the clergy, man. I love to keep those guys on their toes (Loki) så får eg eit himla forklaringsproblem når eg får ungar.
Ikkje at eg hadde tatt det. Men ja; poenget var at det krev litt igjennomtanke.
Men det ligg veldig an til noko fan-relatert. Og nei, ikkje slik;
.jpg)
(innbill deg at den er laga av nokon som kan teikne)
Eg tenkte meir på noko som hardbarka fans kjenner att med ein gong. Som ordet 'Always'. Eller 'It does not do to dwell on dreams, and forget to live". Eller berre 'Erised'. Eller eit gammaldags reagensrør, med kork. Noko i den duren. Eg kan liksom ikkje skrive SS heller. 'Look... at... me' går også. Men det må vere noko ... lite. Enkelt.
Ikkje at det hjelp, eg kjem aldri til å våge. Men om eg gjer det... då hadde noko slikt vore innmari kult:
... eg snakker om ei tatovering altså.
Ikkje nokke voldsome greier. Vi snakker ikkje sånn liksom
Meir noko lite, diskret, svart eller i alle fall ikkje mykje farge. Ein alvisk L for eksempel:
Eller eit teikn av noko slag. Eller Nemi-dragen. Eller '– gjør noe med deg'.
Det er innmari stilig med tatovering. Sjølv om det kan bli for mykje av det gode, så er det innmari mange kule tatoveringar rundt om kring. Og ja, eg er litt inspirert av kåringa til VG.
Eg hadde håpa at eg kanskje skulle våge når eg blei eldre. For eg har tenkt på tatovering LENGE. Men, eg er ei pyse. Ei skikkelig pyse. Og tatoveringar blir som kjent ikkje "licked on by kittens" (Rachel, Friends). Eg kunne fort enda opp som Phoebe i den episoden; ein liten blå prikk, som symboliserer jorda slik farfar og morfar ser den frå himmelen.
Men ei tatovering er noko som krev mykje tankeverksomheit. Den skal trass alt vere der for alltid. Det er lenge det. Ein meir impulsiv person enn meg hadde sikkert ikkje teke det like tungt, men min evne til å tenkje alt for langt fram i tid. Dersom eg f.ks tek eit sitat frå ein Kevin Smith-film, som for eksempel Anyone who isn't dead or from another plane of existence would do well to cover their ears right about now (Metatron) så er det ikkje sikkert eg tykjer det er like gøy når eg er 85. Hvis eg lev så lenge.
... det håper eg. Og eg håper eg sit på gamleheimen og ser Dogma.
Eller om eg vel I just like to fuck with the clergy, man. I love to keep those guys on their toes (Loki) så får eg eit himla forklaringsproblem når eg får ungar.
Ikkje at eg hadde tatt det. Men ja; poenget var at det krev litt igjennomtanke.
Men det ligg veldig an til noko fan-relatert. Og nei, ikkje slik;
.jpg)
(innbill deg at den er laga av nokon som kan teikne)
Eg tenkte meir på noko som hardbarka fans kjenner att med ein gong. Som ordet 'Always'. Eller 'It does not do to dwell on dreams, and forget to live". Eller berre 'Erised'. Eller eit gammaldags reagensrør, med kork. Noko i den duren. Eg kan liksom ikkje skrive SS heller. 'Look... at... me' går også. Men det må vere noko ... lite. Enkelt.
Ikkje at det hjelp, eg kjem aldri til å våge. Men om eg gjer det... då hadde noko slikt vore innmari kult:
lørdag 19. juni 2010
Nei, eg skal ikkje gifte meg
... eller jo, det skal eg. Men ikkje no altså. Eg mangler eit par viktige ingredienser, som gjesteliste, kjole, fotograf ... ja, og så mann da.
Men, du kan ikkje sende eit heilt prinsessebryllup på TV og så forvente at eg ikkje går amokk og ser på brudekjoler. Det kan trass alt vere greit å ha ei viss peiling når dagen ein gong kjem ... ein gong ...
Så ja. Drømme;
Eg ser for meg noko slikt:
Gjerne med detaljer, ikkje heilt kvit liksom. Som denne;
Som kjem i fleire fine fargar:
Eller ein av desse;
Eller... eller... eller...
Unnskyld meg, eg skal berre drømme meg langt langt vekk...
Men, du kan ikkje sende eit heilt prinsessebryllup på TV og så forvente at eg ikkje går amokk og ser på brudekjoler. Det kan trass alt vere greit å ha ei viss peiling når dagen ein gong kjem ... ein gong ...
Så ja. Drømme;
Eg ser for meg noko slikt:
Gjerne med detaljer, ikkje heilt kvit liksom. Som denne;
Som kjem i fleire fine fargar:
Eller ein av desse;
Eller... eller... eller...
Unnskyld meg, eg skal berre drømme meg langt langt vekk...
Abonner på:
Innlegg (Atom)
