tirsdag 18. mars 2014

verdensfinestestillingledig.no

Som andreårs barnehagelærar-student midt i praksisperiode, var eg i dag med på å dele ut aviser og informasjon om yrket. Barna fekk fortelje kva slags vaksne dei ønska seg i barnehagen, og eg (og medstudentane mine) skulle seie nokre velvalgte ord om kvifor vi har valgt studiet.

Etter om lag fire år i skule og barnehage, hadde eg ei viss formeining om kva eg ville seie. Men med lettere mikrofonskrekk, og haudet fullt av ting eg skulle hugse, fekk ej berre mumla fram nokre ord om den gleden som ligg i å arbeide med barn, om små auge som lyser opp når dei har lært/meistra noko nytt og om kor godt det kjennast å vere den som har hjelpt dei mot målet.

Eg er rett nok nøgd med dei orda. Men eg skulle sagt så inderleg mykje meir.

Eg skulle snakka om å bli møtt kvar morgon av smil, klemmer og minst fem stemmer som snakker i munnen på kvarandre for gjett kva eg såg i dag/gjorde i går/fekk i bursdagsgåve!

Eg skulle snakka om kor fort ein time går når ein sit der med blyantar, papir, saks og lim, og tre-fire små oppfinnarar som har veldig klare meininger om korleis bulldozarar, høner og mobiltelefonar skal sjå ut.

Eg skulle snakka om alle dei samtalane vi har rundt matbordet, der det kjem finurlige refleksjonar som nesten får deg til å ramle av stolen.

Eg skulle snakka om alle gullkorna, dei som er så vaksne og gjennomtenkte, eller rettt og slett berre gode, at ein hugser dei i årevis etterpå.

Eg skulle snakka om stille stunder med ein nyvakna liten tass eller ei tutte på fanget, der samtalen går i mumling og gjesping til han eller ho er klar til å leike igjen.

Eg skulle snakka om å våkne litt trøtt og utanfor ein dag, for så å bli møtt på jobb av eit hav opne armar og eit kor av "Liiiiiiiiiinn", og plutselig er alt som var tungt borte.

Eg skulle snakka om han eller ho som nett har lært å gå, og som går fram og tilbake på golvet heile dagen med verdas største smil ford "ej kan!".

Eg skulle snakka om kor godt det kjennast å vere den som kan trøste når nokon har ramla eller krangla, eller kanskje berre har ein litt lei dag. Kor godt det er å vere det "rette" fanget, eller den som kan finne på noko gøy som gjer at det leie kan gløymast.

Eg skulle snakka om små føter som spring mamma, pappa eller kanskje bestemor i møte med "veit du ka oss he gjort i barnheagen i dag??".

Eg skulle snakka om kor lite snø som skal til før ein kan ha akekonkurranse.

Eg skulle snakka om stille stunder rundt bålet, med kakao og brødskiver som aldri har smakt betre.  

Eg skulle snakka om dei som kjem troppande opp den første dagen din og lurer på "ka du heite? ska du ver her med oss?", for så å ta deg i handa å gi deg omvisning på heile barnehagen. Og dei som er litt meir forsiktige, men som sakte kryp nærare, heilt til dei føler seg trygg nok til å klatre opp på fanget ditt med ei bok.

Eg skulle snakka om permen eg har full av teikninger, fingerhekla armband, brev og nabbi-figurar fordi "dinne he ej he laga te dej".

Eg skulle snakka om kor høgt sandslott ein klarer å bygge om alle hjelper til. 

Eg skulle snakka om roa som senker seg etter kaoset av våte sokker har blitt skifta, støvlar som har funne att partneren sin, utedressane har blitt rista tom for sand og barna sitt ved kvart sitt bord med lego, spel eller teiknesaker.

Eg skulle snakka om dei gode samtalane i slike stunder. 

Eg skulle snakka om å vere arkeolog på jakt etter dinosaurbein i sandkassa. Eller om kor lang tid ein snegle bruker på å krysse ein skogssti. Eller kor mange krabber ein kan finne i fjøra på ein halv time.

Eg skulle snakka kor mykje du lærer, både av barna og om barn. 

Eg skulle snakka om bakedager der det til tider havner meir deig i magen enn på brettet. Ein ekte kokk kvalitetssikrar jo det han lager.

Eg skulle snakka om så uendeleg mykje meir. Om at eg smiler kvar dag, heile tida. At det alltid er nye ufordringar, ofte av den uventa sorten. Om at du aldri har to like dagar. Om kor mykje du lærar om deg sjølv i samspel med barna, om dine eigne verdiar og kva som er viktig for deg.

Men det aller viktigste eg skulle seie var; prøv det. Du finn heilt sikkert ein barnehage i nærleiken som treng vikar, og som gledelig tek imot deg. Opplev alt dette sjølv, og sjå om eg ikkje har rett.

verdensfinestestillingledig.no heiter nettsida. Og den har i alle fall heilt rett. For sjølv om det er ein jobb med mykje ansvar, så får du så uendeleg mykje att for det.

mandag 27. september 2010

Ingen skulle tru

I det siste har eg sett veldig mykje overnaturlege ting.

... på TV, altså. Eg har bytta mellom BBC-serien Dr. Who og NBC-serien Heroes.
Førstnevnte handler om The Doctor, den siste gjenlevande Time Lord som reiser rundt i universet i romskipet sitt (The Tardis), som komisk nok ser ut som ei britisk politi-telefonboks frå 1963. Skipet kan reise både i tid og rom, og saman med sin menneskelege kompanjong reiser han rundt i universet for å oppleve historia. Ein treff med andre ord alt frå romvesen til William Shakespeare, og det som verre er.

Heroes handler om ei gruppe personer på kryss og tvers av verda som er ein del av ein ny evolusjon av menneska. Dei har krefter som tankelesing, evna til å flyge eller gjere seg usynleg, telekinese, regenerering o.s.b.

Dessutan er eg midt i House of Night-serien, ein vampyr-serie der framtidige vampyrar ikkje blir bitt, men merka, og må gå på ein vampyrskule fram til dei gjennomgår Forandringa og blir ekte vampyrar. Dei ser akkurat ut som deg og meg, minus ei halvmåneforma tatovering i panna, og brenn ikkje opp i sollyset slik "vanlige" vampyrar gjer.

Eg er mildt sagt midt i ganske fantastiske verder. Og misforstå meg rett; eg veit at dette er fri fantasi. Men det er ikkje få gonger siste veka eg har undra meg litt.

Kva om det ikkje var fantasi?

Vi veks opp i eit land der kristendomen står sterkt. Vi som er døypt, og har vokse opp med gudstenester (nokon fleire enn andre), leirar, konfirmasjon og liknande får stadig høyre historiene i bibelen. Eit av hovudpunkta i religionen vår er jomfrufødsel.

Kven hadde trudd dette i dag? Om forloveden din kom heim og fortalde deg at ho var gravid, og at det var Gud sin son ho bar; hadde du trudd på ho?

No levde dei rett nok i ei anna, kanskje mindre promiskuøs tid. Men prinsippet er det same;
Ein slik påstand er hard å svelje. Det er berre ikkje logisk, det er ikkje rasjonellt.

Så medan eg ser Dr. Who, og Heroes, så kan eg ikkje anna enn tenkje; korleis veit vi at dette ikkje hender? Om vi tillet oss sjølv å legge logikken på hylla ein augeblink, korleis veit vi at det ikkje finns mennesker som kan flyge? Lese tankar? At det ikkje går lys levande romvesen rundt oss i forkledning, eller det svever skip ute i verdensrommet frå andre galaxar.

For la oss innsjå det; vi hadde aldri trudd på det. Somme av oss er så klart overbevist, men dei fleste av oss er for rasjonelle til å tru på slik. Lik julenissen og tannfeen, det kjem eit punkt der eventyr slutter å vere sanning.

For om du kom heim, og sa at du hadde sett eit romskip lande på veg heim frå jobb. Eller om du hevda at du hadde hoppa frå toppen av ein skyskrapar og overlevd fordi du kunne flyge. Eller om du var overbevist om at læraren din er eit romvesen.

Kven hadde trudd deg?

torsdag 16. september 2010

Filmtips: Charlie Bartlett

Popularity is a state of mind.



Charlie Bartlett har gjort det til ein kunst å bli utvist. Ivrig på å passe inn å bli likt ender han ofte opp med å gjere seg populær med ulovlige hjelpemiddel. Samstundes slit han med problem på heimebane; ein fråverande far, og ei kraftig medisinert mor som overhodet ikkje ser kva som eigentleg plager sonen.
Etter å ha blitt utvist frå enda ein privatskule, havner han på offentlig ungdomsskule. Her byrjer han som psykolog for sine med-elevar, inkludert utskriving av medikament som han skaffer igjennom sin eigen psykolog. Og som om han ikkje hadde nok problem med rektor frå før, så forelsker han seg i dottera hans.

Charlie Bartlett er herleg kaotisk og morosam, samstundes som den er eigentleg er forferdeleg trist. Livet er ikkje enkelt, anten du er tenåring eller godt vaksen. Anton Yelchin gjer ein kjempejobb som Charlie (spesiellt i scena der han er på audition til eit skodespel), og somme gonger må du berre le høgt. Andre gonger igjen sit du med klump i halsen.

Dette er ein herleg liten film, merkeleg og morosam på same tid. Anbefalast!

mandag 30. august 2010

Ny blogg-vår

... eller, strengt tatt haust. Uansett. Det har vore stille her i sommer. Det har eg tenkt å ordne no.

Eg må erre finne ut kva eg skal ordne det med først...

lørdag 14. august 2010

Skade-oppdatering

I tillegg til støttebandasjert kne har eg no denne tå'a på høgre foten:


Korleis, spør du? Eg støtte den på ei av krykkene mine.

Unnskyld meg, skal berre innom nettbutikk og lage t-skjorte med "Queen of stupid" på

onsdag 11. august 2010

Sjeleven

Ein av dei fyrste tinga vi lærer når vi blir gamle nok til å skjøne dette med romantikk er 'sjelevener'. Den eine personen der ute som er der for deg, han eller ho som skal gi livet ditt meining. Som du har alt til felles med (i alle fall alt som er viktig).

Då eg var om lag 16 år oppdaga eg at sjelevener slett ikkje treng å ha noko med kjærleik å gjere i det heile teke. Du treng ikkje vere forelska i denne personen. Det treng ikkje å vere ein mann, treng ikkje å vere nokon du skal tilbringe resten av livet ditt med. Det kan vere kven som helst. Til og med ein oppdikta figur.

For i mitt tilfelle er det Ally McBeal.

Som kvinner flest har eg fått eit hovud som kan gjere ei fjør til eit heilt hønseri. Alt må igjennomtenkjast minst 34 gonger, helst frå alle tenkjelege (og utenkjelege) vinklar. Og dette er ikkje noko eg har byrja med dei siste åra. Nei nei, slik har det alltid vore.
Vi har jo alle lurt på om ikkje den guten likte oss fordi han kasta viskolær på deg. Eller gått og surra i dagesvis over ein kommentar vi var sikre på var tvetydig, vi visste berre ikkje kva tvetydinga var.

Eg trur dei fleste kvinner kjenner seg att her (og kanskje ein del menn og?). Men då eg var 16 år var eg ganske overbevist om at eg var åleine om sånne tankar. At eg var den einaste som skreiv utallige sider i dagboka mi om den gongen han smile til meg, eller forbanna meg sjølv i månadsvis fordi eg ikkje hadde utnytta det betre då vi var åleine dei fem minutta. Eg trudde, heilt ærleg, at eg var heilt åleine på akkurat det punktet.

Det var då Ally redda meg.

Ally McBeal har alltid vore, er framleis og vil alltid vere den absolutte favorittserien min. Ikkje berre fordi den var morosam, spanade, hjarteknusande og herleg eksentrisk. Men aller mest fordi Ally hadde (frå ein 16-åring sitt synspunkt) akkurat dei same problema som meg.

... neida, eg data ikkje tre menn på ein gong då eg var 16. Ei heller hadde eg for vane å angripe folk på gata. Eller sjå dansande babyar.

Men, eg har til dømes alltid hatt songer i hovudet, lik henne. Ein overaktiv fantasi, der dagdraumane utspeler seg som scener i hovudet (dog utan hallusinasjonar ... enno) Og, kvar gong eg hadde hjartesorg eller var generellt forvirra rundt temaet "menn", så kunne eg skru på TV'en og der var ho. Med "same" problem som meg. Berre ti gonger verre.

Kvar gong ho traff nokon som kunne vere den rette, så fekk eg att trua på kjærleiken (det bør nemnast at eg var 21 før eg traff den fyrste kjærasten min). Var eg lei meg, kom det alltid ein eller annan trist episode som gjorde at eg kunne grine i lag med henne. Det høyrast nok klin tulent ut, at ein TV-serie skal bety så mykje. Men Ally McBeal gjorde det for meg.

Dessutan har eg alltid vore litt ... pussig. Eg snakkar med meg sjølv, har rare små quirks. Tek meg ofte i å nynne eller synge offentleg (dog skjeldan høgt nok til å bli oppdaga). Eg kan høyre ein songtekst og heilt ærleg tru at denne songen er skrive for å fortelje meg noko, eller koble ein kvar song eg høyrer til kva enn eg føler nett no. Eg burde eigentleg hatt min eigen CGI-mann som sneik seg rundt og laga figurar for meg.
Kort sagt; eg er litt rar. Og med tida har eg lært meg å vere stolt av det.

Men det var ikkje så veldig stas då eg var 16. Så då var det godt å ha i alle fall ein person i verda eg kunne kjenne meg att i. Sjølv om ho kom frå sidene i eit manuskript.
Og tenk så glad eg var den dagen Larry tussla inn i livet til Ally. Det tok to replikkar å skjøne at han var drømmemannen hennar. Og dermed drømmemannen min.

... altså, ikkje det at eg går rundt og venter på at figuren Larry Paul skal ringe på døra mi. Pussig, ikkje gal. Det var mannen han representerte eg forelska meg i. Mannen eg visste eg måtte finne ein gong.

Han som såg alle dei rare små quirks'a mine, og elska dei. Som laga snømann på trappa mi som ei "vi sjåast snart"-helsing. Som alltid sa dei rette tinga. Sjølv om dei berre var rette for meg.

Eg var rasande då Robert Downey Jr. fekk sparken. Rasande! Og ikkje på Robert, overhodet ikkje. Eg var sinna på David E. Kelly. Den dagen han skreiv Larry Paul ut av serien for godt, døyde Ally McBeal in mine auge. For det var alt for tydeleg, då han dukka opp bak flyttekassene i den fyrste episoden i sesong fire, at dette var mannen. Han ho skulle gifte seg med. Slutten på endelause timar med 'searching my soul'. Larry Paul var fyrste steg mot slutten på favorittserien min. Og det var heilt greit.

Men då Robert, og Larry, forsvann, forsvann og den perfekte slutten. I mine auge eksisterer sesong fem knapt. For meg slutta serien den dagen Larry vart borte.

Dette byrjer å bli alvorlig lenge sidan. Og sidan då har Ally McBeal dukka opp på TV med ujamne mellomrom. Og ein ting har slått meg kvar gong; ho er framleis sjelevenen min.

Eg kunne skru på ein tilfeldig episode på ein tilfeldig kanal, og uansett hadde ho framleis dei same problema som meg. Eg kunne sette meg ned, nikke igjennkjennande og tenkjer for meg sjølv etterpå at eg ikkje var åleine. Eg delte rett nok skjebne med ein rollefigur i ein TV-serie. Men det var likevel betre enn ingenting.

I det siste har eg kjent meg håplaust singel. Ikkje at eg har jobba så hardt for å gjere noko med det heller, eg har liksom gått litt tom for idear. Men etter to dager med Ally McBeal-episodar (i dag byrja eg på Larry-sesongen) så er det liksom ... greit.

For, same kor innmari ho roter det til, så ordner det seg på eit vis til slutt. Og når det ordner seg for henne, så veit eg at det kjem til å ordne seg for meg.

Ho er jo sjelevenen min.

Ein gong må jo vere den fyrste

Eg er ikkje av typen som skader seg så veldig ofte. Altså, det var den gongen eg braut handa på barneskulen (omtrent tre cm frå handleddet, så litt flaks hadde eg trass alt). Og så var det blindtarmen då eg var om lag sju år. Men det var jo strengt tatt ikkje mi eiga skuld.

... ja, og så den gongen eg fekk det for meg at eg skulle bygge hytte av den gamle le-veggen pappa hadde rive ned. Eg var litt lita, den var litt tung, og heldigvis stod eg slik at da den ramla fekk eg berre eit 10 cm langt sår på baksida av leggen (rusten spiker, usjafysj). Og då var eg jo så lita at eg ikkje visste betre (arret har eg enno).

Eg har rett nok nokre bisarre småskader på rullebladet; eg skar meg på eit dørslag for nokre veker sidan, eg har klemra ledded på ventre peikefinger i ei klokkereim som ikkje var mi eiga og eg har ein stein innekapsla rett ved sidan av høgre øyre frå då eg tryna som 4-åring.
Men, no trur eg eg har teke den berømte kaka;

I ein alder av 27 år har eg fått senebetennelse for fyrste gong i mitt liv. Noko som seier meir om kor lite fysisk aktivitet eg har vore i, enn kor god fysisk form eg er i.

Uansett, eg har ikkje fått det av store, fysiske utfoldingar. Neida. Det ville vere for enkelt.

Mandag forrige veke stanga eg kneet i eit bord. Greit nok, sånt er vondt men går over. Tysdag gjekk eg på Fjellstua i Ålesund i lag med ei vennine. 418 trappetrinn, ein veg.
... altså, det hjalp nok ikkje på kneet. Men herregud; om eg skulle sitje i ro kvar gong eg slo kne/albue i ei eller anna, hadde eg ikkje kome meg ut av sofaen.

Etter overnevte 418 trappetrinn (x2) gjekk vi på Egon. Der eg greidde å slå same kne i eit nytt bord. Greit nok; vondt, men går over. Og eg merka ikkje så mykje, litt smerte men ikkje meir enn at eg ikkje tenkte videre over det.
Laurdag var eg ein smule verre. Søndag og, men det gjekk over søndag kveld (det eg gløymte i farta var at eg tok ibux grunna ei himla hovudpine).

Så då eg vakna mandag var eg heilt fin. I to timer. Då byrja det å verke. Mandag kveld sat eg på sofaen heile kvelden med to puter og kald klut. Tysdag morgon var kneet dobbelt så stort. Og tysdag kveld måtte eg til med ispose.

I dag var eg hjå legen, som sendte meg heim med betennelsesdempande piller og ordre om støttebandasje, krykker, joggesko (inne og ute), kvile men litt belastning (belast til "oh" men ikkje til "au"). Og beskjed om at dersom det ikkje var over innan slutten på neste veke så måtte eg kome att og få fysioterapeut til å sjå på det. Kanskje til og med røntgen.

... ok, så langt går det ikkje. Dette går over det. Altså, det var det eg tenkte forrige tysdag, men no har eg medisin og alt. Så dette går over det.

Men frå to ublide møte med to ulike bord, og til fysioterapeut og røntgenbilete?

Det må då vere ein slags form for rekord?